شهر غربت و بس تماشايي است.           شهر غريبه هاي آشنا     آشناهاي غريبه

دختركهاي پريشان      آشفته سخت هراسا ن      ترسان از نگاه هيزان    قايمنند در خرابه ها

شايد هم در كوچه و بازارها   ╢

اينجا شهر ژيلاهاو شيلاها            شهر افسانه و روياهاست.

شهر ستارهاو باقرها               اري   اري  بابكين نامهاست.

مي روي اي رهگذر                                 ساده اي اما

از خفاشان خبر نداري                          باورت نيست گر امتحانش مجاني ايست

قصه اي گويمت :

روزي روزگاري                               در  شهرغربت

پرنده  بود اسير دست  دو شاخه                        يكي گل             يكي غنچه

            باغ و دشت در همه جا                    پرنده  و گلستاني از گلها

از شوق پره  پريدن نداشت             پرواز مي كرد اما شوق زمين داشت

ناگهان سنگ دلي                     شايد هم كودكي يا عاشقي

زير پا گذاشت شاخه هارا                              روي ديدگان بلبل

مات و مهبوت ماند                                      بلبل قصه ما

زان پس نمي خواند و خيال خواندن ندارد                               خيال كوچيدن از شهر غربت كرده است.╕

مي رود نيم نگاهي سوي شهر با خودش مي گويد اما..

انگار اينجا شهر دگري است              غريب                   غريب                غريب

دو جفت نگاه معصوم و پاك              تا ابد   خاموش            خاموش               خاموش

هان اي دل                       بگير دست غربتم را

اينجا همانجاست            شهر غريبه ها                            شهر غروب دلهاست

بي حرمتي به گلهاست                                شكستن   پره پرندهاست.