ماوی دیله ایم اوز له میندی یم :

 غمگینانه در گورستان ایستاده ام به اطرافم مینگرم: 

همه چیز عریان است. 

تنها خاکستر مقدس مرگ است ....و 

صحرا   که همه چیز را پوشانده است

و از کنار خوابگاه ابدی راهی روستایی میگذرد

که گهگاه قلب یک گاری در آن می تپد در اینسو و آنسو ...

چشم انداز دشتهایی فراخ پیداست

نه رودی،       نه تپه ای،        نه درختچه ای 

تنها شاید دو بوته در جایی به دیدار هم شاد شوند

سنگهای بیصدا،مزارهابیصدا

و صلیبهای چوبی همه یکرنگ و دلتنگ بیرنگ و دلتنگ

             ماوي ديليم اؤزلميندي يم  اؤزله ميم ده اول

             آبي ترين آرزويم در انتظارتم  به  انتظارم باش

                                                فاطمه